Πολιτική Κίνηση Αθήνας Οικολόγων Πράσινων

Πληροφόρηση για τις δράσεις και τις αποφάσεις μας

Η Αθήνα του Μικρομεσαίου 13 Σεπτεμβρίου, 2010

Filed under: Αθήνα,Αναδημοσιεύσεις — egpkath @ 10:13 πμ

Εφημερίδα Καθημερινή 12-09-10, από τη στήλη “Απόψεις”

Take a walk on the wild side

Tου Νίκου Γ. Ξυδάκη

Ζητιάνοι, πρεζάκια, πλανόδιοι πωλητές, φυλές των φαναριών. Ανάμεσά τους, με το φως της μέρας, κυκλοφορούν και μικρομεσαίοι Έλληνες, από ανάγκη, επειδή πρέπει να βρίσκονται εκεί, επειδή περνούν απ’ εκεί, επειδή ξέμειναν οι δουλειές τους εκεί. Όταν πέσει η νύχτα, οι μικρομεσαίοι εξαφανίζονται, εκτός από όσους έχουν τα σπίτια τους εκεί: είναι αυτοί που ζουν εκτός πολιτεύματος, όπως περιγράφει τον εαυτό του φίλος, κάτοικος Πατησίων.

Κάθε περιγραφή της παρούσας κατάστασης στο ιστορικό κέντρο υπολείπεται της πραγματικότητας· κάθε περιγραφή είναι πιο ζοφερή από την προηγούμενη. Καθώς σωρεύονται οι περιγραφές, αποσπασματικές και περιπτωσιολογικές, μετατρέπονται ακαριαία σε κοινοτοπία, καταντάνε αναμενόμενη μικροφρίκη. Οι μικρομεσαίοι δεν θέλουν να μαθαίνουν, δεν θέλουν να βλέπουν λιώμα πλάσματα χυμένα στα ρείθρα, δεν θέλουν να μυρίζουν ούρα, δεν θέλουν να ακούνε για εγκληματικότητα, δεν θέλουν να δεχτούν ότι η πόλη τους, η πρωτεύουσα του κρατιδίου, καρδιά και πνεύμονας της Δημοκρατίας, κατελήφθη από αλλότριες δυνάμεις, από υπέρτερες δυνάμεις, από τις δυνάμεις της απόλυτης φτώχειας, της εξαθλίωσης, των ανθρώπινων ναυαγίων. Οι μικρομεσαίοι δεν θέλουν να ξέρουν ότι η Αθήνα μετασχηματίζεται σε χωματερή, ότι η εξαθλίωση απλώνεται σαν γιγάντιος μύκητας που όλα τα σκεπάζει και τα κατατρώει, από το κέντρο, εστία της λοίμωξης, προς την περιφέρεια, προς τις γειτονιές, τις συνοικίες, τα προάστια.

Οι μικρομεσαίοι Έλληνες δεν θέλουν να ξέρουν το προφανές: Στη χωματερή του ιστορικού κέντρου καθρεφτίζεται εν μέρει η παρούσα Ελλάδα, και εν όλω η επελαύνουσα Ελλάδα του σκληρού χειμώνα 2010 – 11. Καθρεφτίζεται ένα κράτος, μια διοίκηση, ένα πολιτικό σύστημα και ένας λαός, που περιφρόνησαν τον δημόσιο χώρο, τον συλλογικό βίο, το κοινό καλό, το σχέδιο, την ταυτότητα, που στρουθοκαμήλισαν ενώπιον της ζωής με κλισέ ορθοφροσύνης, που φάνηκαν οπισθόβουλοι, συμφεροντολόγοι, απαθείς, κυνικοί, κατά συρροήν και κατ’ εξακολούθησιν.

Η μεσαία τάξη, παγωμένη και έμφοβη, δεν θέλει να δει την προεικόνισή της: Έξω από κάθε μαγαζί στο κέντρο της Αθήνας, που κλείνει και μένει ξενοίκιαστο, πένθιμο, στήνεται σκουπιδαριό και δημόσιο ουρητήριο. Το άφησε ο μαγαζάτορας, ο ιδιώτης, έγινε οιονεί δημόσιο, το άφησαν όλοι: ακόμη και οι οδοκαθαριστές του δήμου. Αυτή η εικόνα, βγαλμένη από δυστοπικά μυθιστορήματα και ταινίες, βγαλμένη από βίαια ντοκιμαντέρ και βίντεο ειδήσεων, θα ’πρεπε να στοιχειώνει τον ύπνο των Ελλήνων. Με υπερφορτωμένες και υποβαθμιζόμενες υποδομές, με σχολεία και νοσοκομεία σε φθίση, με τον κοινωνικό μισθό ισχνό ή ανύπαρκτο, με το νόμιμο εισόδημα συρρικνούμενο, με την παραοικονομία υπό πίεση, με το κράτος χρεοκοπημένο, με τους κυβερνήτες λίγους και άσχετους, ελπίζει άραγε ο Έλληνας ότι τα πράγματα θα φτιάξουν; Μαγικά;

Θα βουλιάζουμε. Κάθε μέρα, κάθε μήνα. Η ύφεση φέρνει φτώχεια στη μικρομεσαία Ελλάδα, φέρνει μνήμες υπανάπτυξης, φέρνει τον μικρομεσαίο, αυτόν που ξέχασε τη φτώχεια και την σπάνιδα, πιο κοντά, όλο και πιο κοντά στο επίπεδο του οικονομικού πρόσφυγα, του μετανάστη, του απεγνωσμένου. Ο βούρκος του περιθωριακού απειλεί να ρουφήξει και τον ενταγμένο μικρομεσαίο. Μοιράζονται τον ίδιο δημόσιο χώρο, την ίδια ζούγκλα, την ίδια χωματερή.

Στην κρίση καλύτερος δρομέας είναι ο πλούσιος, έγραψε ένας τραπεζίτης πρόσφατα. Ουδέν αληθέστερον. Οι έχοντες δεν ζουν καν στην Αθήνα, δεν τους νοιάζει· και ίσως βλέπουν την παρακμή της μεσαίας τάξης σαν αποκατάσταση της διασαλευθείσας τάξης, της απόλυτης κυριαρχίας τους, της φεουδαρχίας με νεωτερικά ψιμύθια. Οι περισσότεροι πολιτικοί υπηρετούν αυτή τη λογική, ή ανήκουν σ’ αυτήν· έχουν εγκαταλείψει προ πολλού και τη δημοκρατία και την πατρίδα.

Το θέμα είναι τι κάνουν οι μικρομεσαίοι, οι πολλοί, όσοι δεν είναι πάνω από τη φτώχεια, αλλά μακριά από τον πλούτο· τι κάνουν για να σωθούν. Έκαναν το κουνέλι, λούφα και φυγή· μήπως και ωφεληθούν οι ίδιοι από την αδικία, την ανισότητα, την ανομία. Τώρα όμως απειλούνται με ισοπέδωση όλοι, κανείς δεν μπορεί να σωθεί μόνος του. Μόνο αν δράσουν συλλογικά, μόνο αν μεταβούν στο Εμείς, θα μπορέσουν να αποτρέψουν την εξολόθρευσή τους, υλική, ηθική, πνευματική. Μόνο αν αποφασίσουν να δράσουν για τον συλλογικό εαυτό, μόνο τότε υπάρχουν ελπίδες ανάσχεσης και αναστροφής τα χρόνια που έρχονται. Όποιος δεν καταλαβαίνει, όποιος δεν αντιλαμβάνεται την ιστορική θραύση, ας κάνει μια βόλτα on the wild side.

 

Γκρεμίστε τετράγωνα, συμφέρει! 6 Σεπτεμβρίου, 2010

Filed under: Αθήνα,Αναδημοσιεύσεις — egpkath @ 10:32 πμ

 

αναδημοσίευση από TO BHMA
Όλο και περισσότερους οπαδούς αποκτά η άποψη ότι η Αθήνα μπορεί να ανασάνει με στοχευμένη… κατεδάφιση και προτείνονται πολλές εναλλακτικές λύσεις που βασίζονται σε επιστημονικές μελέτες
Γκρεμίστε τετράγωνα, συμφέρει!

ΜΑΧΗ ΤΡΑΤΣΑ | Κυριακή 5 Σεπτεμβρίου 2010

«Oι μεγάλοι δωρητές στο μέλλον θα είναι εκείνοι που θα γκρεμίζουν και όχι εκείνοι που θα χτίζουν» είχε πει κάποτε ο Γιάννης Τσαρούχης. Πολλοί σήμερα συμφωνούν με την άποψή του και υποστηρίζουν, βασιζόμενοι πλέον σε επιστημονικά δεδομένα, ότι για να αποκτήσει η Αθήνα «ανάσες» πρασίνου πρέπει να γκρεμιστούν κτίρια ή και ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα. Υπάρχει ωστόσο και η άλλη άποψη:εκείνων που προβληματίζονται με τέτοιου είδους «βίαιες» παρεμβάσεις ή φοβούνται ότι η «σκληρότητα» των αστικών αναπλάσεων μπορεί να δημιουργήσει μια νέα γενιά αστέγων.


ΣΕΝΑΡΙΟ 1
Ανάσα με «ανταλλαγή» γης

ΑΠΑΛΛΟΤΡΙΩΣΕΙΣ κτιρίων σε υποβαθμισμένες περιοχές της Αθήνας και προσφορά αντίστοιχης στέγης σε άλλη περιοχή μπορεί να δώσουν στην πρωτεύουσα τον χώρο που χρειάζεται για να « αναπνεύσει». Η περιοχή του πρώην αεροδρομίου στο Ελληνικό, σύμφωνα με τον καταλανό αρχιτέκτονα και πολεοδόμο Χοσέ Αθεμπίγιο αλλά και τον καθηγητή Πολεοδομικού Σχεδιασμού του Πανεπιστημίου του Ηarvard κ. Σπύρο Πολλάλη, θα μπορούσε να παίξει σημαντικό ρόλο σε ένα τέτοιο σενάριο.
Η βασική σκέψη είναι: «μεταφορά» τμήματος του Ελληνικού εκεί όπου χρειάζονται ελεύθεροι χώροι. «Η απαλλοτρίωση γης στις υποβαθμισμένες περιοχές μπορεί να γίνει με οικονομικούς πόρους από τη χρήση γης στον χώρο του αεροδρομίου» λέει ο κ. Πολλάλης. Στόχος είναι να δημιουργηθούν πολλά μικρά πάρκα-πλατείες διάσπαρτα στην Αθήνα και όχι λίγα μεγάλα πάρκα. «Ο αριθμός τους θα εξαρτηθεί από την οικονομική επιτυχία της ανάπτυξης του χώρου τού πρώην αεροδρομίου» τονίζει ο καθηγητής.
Το κέντρο της Αθήνας «υποφέρει» από την έντονη κυκλοφοριακή συμφόρηση, την κατάληψη των πεζοδρομίων από τα αυτοκίνητα, την έντονη ηχορρύπανση και την αισθητική ασχήμια. «Η δημιουργία μόνο πρασίνου δεν θα δώσει λύση σε όλα τα προβλήματα. Γι΄αυτό προτείνουμε την απαλλοτρίωση οικοδομικών τετραγώνων και τη δημιουργία πλατειών με ψηλά δέντρα, αναψυκτήρια και υπόγειους διώροφους χώρους στάθμευσης. Παράλληλα θα φαρδύνουν τα πεζοδρόμια και θα τοποθετηθούν εμπόδια τα οποία δεν θα επιτρέπουν τη στάθμευση. Τα έσοδα από την πώληση των θέσεων πάρκινγκ, κυρίως σε κατοίκους της περιοχής, θα καλύψουν μεγάλο τμήμα του κόστους κατασκευής» επισημαίνει ο κ. Πολλάλης. Η δημιουργία νέων θέσεων στάθμευσης θα συντελέσει στη μείωση της κυκλοφοριακής συμφόρησης, άρα και στον περιορισμό της ρύπανσης αλλά και του θορύβου.

ΣΕΝΑΡΙΟ 2
Πλατείες με «εργολαβική» παρέμβαση

ΤΟ ΓΚΡΕΜΙΣΜΑ οικοδομικών τετραγώνων και η δημιουργία ελεύθερων χώρων δεν προϋποθέτει απαραίτητα προσφορά στέγης για τους κατοίκους σε άλλη περιοχή. Όπως υποστηρίζει ο πρόεδρος της Ένωσης Κατασκευαστών Κτιρίων Ελλάδας κ. Δ. Καψιμάλης, ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα μπορούν να γκρεμιστούν, να δημιουργηθούν ελεύθεροι χώροι και πάρκα, χωρίς να χρειαστεί οι ένοικοι των κτιρίων που θα κατεδαφιστούν να φύγουν από την περιοχή!
Σύμφωνα με μελέτη που πραγματοποίησαν αρχιτέκτονες του γραφείου του, οι ιδιοκτήτες των παλαιών διαμερισμάτων καταβάλλοντας μόνο 500 ευρώ το τετραγωνικό μέτρο θα αποκτήσουν ένα αντίστοιχο καινούργιο, αντισεισμικό διαμέρισμα, το οποίο όμως θα περιβάλλεται από πάρκο πρασίνου. Απαιτείται ωστόσο και οικονομική επιδότηση από το κράτος ύψους 300-350 ευρώ ανά τετραγωνικό.
Για παράδειγμα, στην υποβαθμισμένη περιοχή της πλατείας Βικτωρίας η κάλυψη φθάνει στο 85% με συντελεστή δόμησης 3,6. «Η πρόταση είναι να γκρεμιστεί ένα οικοδομικό τετράγωνο, να περιοριστεί η κάλυψη στο 40% και να χτιστεί στο κέντρο του τετραγώνου ένα κτίριο το οποίο θα έχει μεγαλύτερο συντελεστή δόμησης από τον υπάρχοντα. Έτσι θα αυξήσουμε το ύψος του κτιρίου, θα δημιουργήσουμε δύο-τρία υπόγεια γκαράζ και παράλληλα ένα τεράστιο πάρκο» εξηγεί ο κ. Καψιμάλης. Και προσθέτει: «Όλοι κερδίζουν. Οι ιδιοκτήτες ένα νεόδμητο διαμέρισμα, το κράτος μια νέα πόλη και οι κατασκευαστές χρήματα από την εκμετάλλευση των χώρων στάθμευσης και των ισόγειων καταστημάτων». Μια τέτοια παρέμβαση, με αντίστοιχο κόστος, μπορεί να εφαρμοστεί σε όλες τις περιοχές του Δήμου Αθηναίων.
Το όφελος για όλες τις πλευρές, σύμφωνα με τη μελέτη, είναι πολύ μεγαλύτερο αν γκρεμιστούν ταυτόχρονα τέσσερα οικοδομικά τετράγωνα. «Η απόσταση μεταξύ των τεσσάρων κτιρίων θα είναι περίπου 70 μέτρα. Μιλάμε για μια τεράστια πλατεία» σημειώνει ο κ. Καψιμάλης.

ΣΕΝΑΡΙΟ 3
Αρκούν τα εγκαταλειμμένα κτίρια

ΑΝΑΣΑ στις υποβαθμισμένες γειτονιές μπορούν να δώσουν και τα χιλιάδες εγκαταλειμμένα κτίρια του κέντρου της Αθήνας, όπως επισημαίνει ο υπεύθυνος του Παρατηρητηρίου Ελευθέρων Χώρων Αττικής, επίκουρος καθηγητής στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων στο Πολυτεχνείο Κρήτης κ. Η. Γιαννίρης. Ο καθηγητής θεωρεί ότι κατ΄ αρχάς απαιτείται μια πολιτική εξεύρεσης ελεύθερων χώρων. Πρέπει τα 2,5 τετραγωνικά μέτρα πρασίνου ανά κάτοικο στην Αττική να γίνουν 7-10 τετραγωνικά. «Το γκρέμισμα των εγκαταλειμμένων κτιρίων, εκτός από τα διατηρητέα, θα βοηθήσει προς αυτή την κατεύθυνση. Δεν χρειάζεται να γκρεμίσουμε ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα» σημειώνει.
Η κίνηση κατοίκων του 6ου Διαμερίσματος Αθηνών έκανε την περασμένη άνοιξη καταγραφή των κτιρίων του Μεσοπολέμου στην περιοχή που περικλείεται από τις οδούς Ιουλιανού, Αγίου Μελετίου, Πατησίων και Λιοσίων. Όπως προέκυψε, από τα 375 κτίρια το 30% βρίσκεται σε μέτρια ή κακή κατάσταση. «Πολλά από αυτά δεν έχουν αρχιτεκτονική αξία και μπορούν να γκρεμιστούν, να γίνουν παιδικές χαρές ή μικρά πάρκα. Αλλά και κτίρια που είναι σε καλή ή μέτρια κατάσταση- παλαιά εργοστάσια, αποθήκες κτλ. – είναι εδώ και χρόνια κλειστά και θα μπορούσαν να απαλλοτριωθούν και να αποδοθούν στους πολίτες» λέει ο κ. Γιαννίρης, επισημαίνοντας ότι μπορούν να βρεθούν χρήματα για αυτές τις παρεμβάσεις. Τα πρόστιμα που εισπράττονται για καταπάτηση ελεύθερων χώρων, όπως για στάθμευση σε πεζοδρόμο, για αυθαίρετη δόμηση, τα τέλη τραπεζοκαθισμάτων που «κλέβουν» ελεύθερο χώρο θα μπορούσαν, όπως τονίζει, να πηγαίνουν σε ένα ταμείο για την απόδοση ελεύθερων δημόσιων χώρων.

Για τον αρχιτέκτονα κ. Μ. Φωτιάδη αποτελεί προϋπόθεση για οποιαδήποτε παρέμβαση ένα γενικό χωροταξικό σχέδιο. Όπως εξηγεί, «ενδέχεται σε μια περιοχή να υπάρχει ένα εγκαταλειμμένο κτίριο, αλλά να μην έχει ανάγκη η γειτονιά από ελεύθερο χώρο. Σε άλλη περιοχή όμως μπορεί να είναι απαραίτητο. Φανταστείτε τι δώρο θα ήταν για την Αθήνα αν κατεδάφιζαν το παλιό κτίριο του υπουργείου Παιδείας στη Μητροπόλεως».


Όπως παρατηρεί η αρχιτέκτων-πολεοδόμος δρ Αλκηστις Ρόδη, εντεταλμένη λέκτορας στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων του Πανεπιστημίου Πατρών, στην Αθήνα παρατηρείται ένα παράδοξο: ενώ το ποσοστό αδόμητου προς δομημένο χώρο είναι ικανοποιητικό συγκριτικά με άλλες ευρωπαϊκές πόλεις, δεν δίνεται η αίσθηση επάρκειας δημόσιων χώρων. Όπως εξηγεί, «αυτό δικαιολογείται αφενός γιατί λόγω των πολλών και μικρών οικοδομικών τετραγώνων γίνεται σπατάλη γης σε δρόμους, και αφετέρου γιατί οι ανοιχτοί χώροι- πλατείες, πεζοδρόμια και ακάλυπτοι χώροι στο εσωτερικό των οικοδομικών τετραγώνων- παραμένουν αφανείς και δυσλειτουργικοί».

Ο ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ
Το σκληρό πρόσωπο της αστικής ανάπλασης
«Γίνεται λόγος σήμερα για τη “λύση” του γκρεμίσματος τμημάτων ώστε να βελτιωθεί η υπόλοιπη πόλη. Ένας “ήπιος” βομβαρδισμός, δηλαδή, χωρίς θύματα. Εκ πρώτης όψεως, γιατί όχι… Η ισοπεδωμένη Βαγδάτη είναι το “οικόπεδο του μέλλοντος” για σοβαρές επενδύσεις και όχι μόνο. Ωστόσο η σκληρότητα της αστικής ανάπλασης (γκρέμισμα -ανοικοδόμηση) άφησε πίσω της στις ΗΠΑ αναρίθμητους αστέγους» λέει ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Αρχιτεκτόνων κ. Ευ. Λυρούδιας.
Με την αποζημίωση που λαμβάνουν οι κάτοικοι του προς κατεδάφιση κτιρίου, όπως επισημαίνει, σπανίως μπορούν να αγοράσουν κατοικία και να εγκατασταθούν σε άλλη περιοχή. Και καταλήγει: «Τελικά το κόστος των κατεδαφίσεων θα μεταφερθεί στους νέους πλούσιους κατοίκους της περιοχής. Έτσι έρχεται η “πρόοδος” και προκαλεί μια βίαιη αλλαγή στον κοινωνικό χάρτη της περιοχής. Τέτοιες μεταβολές στην πόλη καλό είναι να μελετώνται από ειδικούς, έτσι ώστε να αποφεύγονται οι κοινωνικές εντάσεις και οι επενδύσεις να αποδίδουν καλύτερα».
Λιγότερο τσιμέντο, περισσότερη δροσιά

Η θερμοχωρητικότητα του τσιμέντου και της ασφάλτου είναι τεράστια. Κατά τη διάρκεια της ημέρας συλλέγουν θερμότητα και την εκπέμπουν τη νύχτα. Δεν είναι τυχαίο, όπως αναφέρει ο αναπληρωτής καθηγητής Περιβάλλοντος του ΕΜΠ κ. Κ. Χατζημπίρος, ότι σε πυκνοδομημένες περιοχές της Αθήνας, όπως το Περιστέρι ή η Κυψέλη, η νυχτερινή θερμοκρασία μπορεί να φθάσει έως και 10 βαθμούς πάνω από τις φυσιολογικές τιμές. Ο καθηγητής επιμένει ότι η ελληνική πρωτεύουσα έχει άμεση ανάγκη από πράσινο και το γκρέμισμα οικοδομικών τετραγώνων μπορεί να δώσει λύση. «Με πέντε-έξι μικρά πάρκα του ενός στρέμματος θα μπορούσε η Κυψέλη να γίνει βιώσιμη γειτονιά» αναφέρει. Από την πλευρά του, ο καθηγητής κ. Μ. Σανταμούρης, υπεύθυνος της Ομάδας Φυσικής Κτιριακού Περιβάλλοντος του Πανεπιστημίου Αθηνών, θεωρεί ότι το γκρέμισμα μικρών οικοδομικών τετραγώνων ωφελεί το μικροκλίμα της πόλης σε ελάχιστο βαθμό, όταν τα γειτονικά κτίρια παραμένουν χωρίς βιοκλιματικές επεμβάσεις. «Η λύση μπορεί να έρθει μόνο μέσα από το “πρασίνισμα” του υπάρχοντος κτιριακού δυναμικού» επισημαίνει ο καθηγητής. Με άλλα λόγια, πρέπει να γίνουν παρεμβάσεις για εξοικονόμηση ενέργειας και μετατροπές για να αποκτήσουν πράσινες ταράτσες ή προσόψεις. «Παράλληλα πρέπει να βελτιωθεί ο αστικός χώρος με τη χρήση κατάλληλων υλικών σε πεζοδρόμια και άσφαλτο, με σκιάσεις στους δρόμους, με φύτευση δέντρων κτλ. Το καλοκαίρι στην Αθήνα η μέση θερμοκρασία μπορεί να μειωθεί έως και 3,5 βαθμούς Κελσίου αν γίνει εκτεταμένη χρήση ψυχρών υλικών. Ο αστικός χώρος βελτιώνεται μόνο με ολιστική αντιμετώπιση. Μπορεί το γκρέμισμα ενός οικοδομικού τετραγώνου να προσφέρει ελεύθερο χώρο και να αναβαθμίσει αισθητικά μια γειτονιά, ωστόσο δεν βοηθά το κλίμα. Θα πρέπει να γκρεμιστούν περίπου 200 οικοδομικά τετράγωνα στο κέντρο της Αθήνας για να έχουμε αποτέλεσμα».

Περιορισμός ΙΧ και πεζοδρομήσεις

Αν λείψουν ορισμένοι δρόμοι, η κίνηση των αυτοκινήτων μπορεί να είναι καλύτερη. Αντίθετα, όπως τονίζει ο συγκοινωνιολόγος κ. Π.Παπαδάκος, η δημιουργία νέων οδικών αρτηριών και χώρων στάθμευσης επιδεινώνει την κυκλοφορία διότι ενισχύει τη χρήση του αυτοκινήτου. Όπως σημειώνει ο ίδιος, με πεζοδρομήσεις εντός του κέντρου της Αθήνας και προώθηση των μέσων μαζικής μεταφοράς περιορίζεται η χρήση του ΙΧ, αυξάνονται οι ελεύθεροι χώροι και βελτιώνεται το μικροκλίμα. Αντίστοιχες παρεμβάσεις σε πόλεις του εξωτερικού έδειξαν πτώση της θερινής θερμοκρασίας ως και 3 βαθμούς Κελσίου. Ο κ. Παπαδάκος επισημαίνει ωστόσο ότι πρέπει οι παρεμβάσεις να μελετηθούν σωστά ώστε να έχουμε το επιδιωκόμενο όφελος.

Γκρεμίστε τετράγωνα, συμφέρει! – TO BHMA

 

Από λανθασμένη αφετηρία το πρόγραμμα «Αθήνα – Αττική 2014» 11 Αυγούστου, 2010

 

Από την Ελευθεροτυπία:

Από λανθασμένη αφετηρία το πρόγραμμα «Αθήνα – Αττική 2014»

thumb_tsironi Της ΝΑΤΑΣΣΑΣ ΤΣΙΡΩΝΗ*

Η Αττική έχει πολλά προβλήματα: κυκλοφοριακό, νέφος, έλλειψη πράσινου, ελεύθερων χώρων και υποδομών.

Ενώ λοιπόν περιμένουμε το νέο Ρυθμιστικό Σχέδιο, με το οποίο θα δοθούν κατευθύνσεις και στόχοι για την επίλυση των προβλημάτων αυτών, η υπουργός ΠΕΚΑ παρουσίασε το «Πρόγραμμα Αθήνα – Αττική 2014». Γιατί άραγε;

Εννέα μήνες μετά τις εκλογές, κανένα έργο από όσα είχε εξαγγείλει η κ. Μπιρμπίλη προεκλογικά δεν έχει υλοποιηθεί. Και όμως, υπάρχουν μέτρα που δεν απαιτούν χρηματοδότηση ή χρονοβόρες διαδικασίες αλλά μόνο πολιτική βούληση όπως:

* η απαγόρευση της εκτός σχεδίου δόμησης,

* η κατεδάφιση όλων των αυθαιρέτων στην παραλιακή ζώνη και τους ορεινούς όγκους της Αττικής,

* η απελευθέρωση των ελεύθερων δημόσιων χώρων από την παράνομη στάθμευση ή χρήση και η συγκέντρωση των προστίμων στο Πράσινο Ταμείο,

* το κλείσιμο των παράνομα λειτουργούντων χώρων αναψυχής, εργαστηρίων, συνεργείων, βιοτεχνιών και βιομηχανιών,

*η εφαρμογή του πράσινου κύματος του τραμ.

Δυστυχώς η υπουργός αρκείται στο να διαπιστώνει -πάλι- τα προβλήματα (ανάγκη υποκατάστασης του αυτοκινήτου από τη δημόσια συγκοινωνία, το ποδήλατο και το περπάτημα, κίνδυνο ερημοποίησης και οικιστικές πιέσεις στους ορεινούς όγκους, υποβάθμιση του περιαστικού και έλλειψη του αστικού πράσινου, μείωση της βιοποικιλότητας, ακύρωση του δημόσιου χαρακτήρα του παραλιακού μετώπου, φυγή των κατοίκων από το υποβαθμισμένο κέντρο), λες και βρίσκεται ακόμη στην αντιπολίτευση.

Οι στόχοι όμως και οι προτάσεις του Προγράμματος είναι σε αναντιστοιχία με αυτές τις διαπιστώσεις.

Αντί να μπαίνουν στόχοι η αύξηση του πράσινου, η αποκέντρωση, η ανάπτυξη των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς, η προστασία της γεωργικής γης, ο περιορισμός της ρύπανσης (ατμοσφαιρικής, του εδάφους, των νερών, ηχορύπανσης) κ.λπ., θεωρείται, χωρίς καμία τεκμηρίωση, δεδομένη η περαιτέρω πληθυσμιακή και οικονομική ανάπτυξη της Αθήνας και η αναγκαιότητα «λίγων» επεκτάσεών της.

Ενώ το Ρυθμιστικό του 1985 στόχευε ήδη – σωστά- στην «Ανάσχεση της διόγκωσης των οικονομικών δραστηριοτήτων στην πρωτεύουσα με λήψη όλων των αναγκαίων μέτρων για αναπροσανατολισμό των δημόσιων και ιδιωτικών επενδύσεων στην περιφέρεια της χώρας κατά προτεραιότητα», ενώ φτάσαμε στην τερατούπολη των 4,5 εκατομμυρίων κατοίκων, επιμένουμε να θέλουμε να την …αναπτύξουμε !

Έτσι, με μια αυθαίρετη και λανθασμένη αφετηρία, γίνονται προτάσεις για τις οποίες δεν δίνονται οικονομικά, χρονικά ή περιβαλλοντικά στοιχεία. Με στόχο την «ανάπτυξη», προτείνεται η άλωση των λίγων ελεύθερων χώρων ή πάρκων που έχουν εναπομείνει, με χωροθέτηση ασύμβατων χρήσεων: επιχειρηματικών, οικονομικών, διοίκησης, αναψυχής και εκπαίδευσης.

Είναι προφανές ότι το πράσινο δεν είναι προτεραιότητα της υπουργού αφού, κατά σκανδαλώδη δήλωσή της («Ελευθεροτυπία», 5/6/2010), «Αυτό που σηματοδοτεί και αντιπροσωπεύει το πράσινο σε άλλες πόλεις, για την Αθήνα είναι η θάλασσά της. Ως ένα βαθμό, ο δημόσιος χώρος που χάνουμε από το πράσινο που δεν έχουμε, αντισταθμίζεται από το παράκτιο μέτωπο».

Το άλλοθι είναι πάντα η «οικονομική βιωσιμότητα» των χώρων πράσινου. Όμως είναι παγκοσμίως γνωστό ότι οι κοινόχρηστες και κοινωφελείς χρήσεις δεν είναι οικονομικά βιώσιμες αλλά αναγκαίες για την ποιότητα ζωής μας. Για αυτό πληρώνουμε φόρους: για εκπαίδευση, περίθαλψη, πρόνοια, πράσινο, δημόσιο χώρο, δημόσιες συγκοινωνίες. Γιατί οι υπουργοί μας εννοούν να το ξεχνούν;

Στα θετικά σημεία του Προγράμματος βρίσκουμε προτάσεις για λεωφορειολωρίδες, ποδηλατόδρομους και πεζοδρομήσεις – μερικές από αυτές εξαγγέλλονται εδώ και 20 και πλέον χρόνια-, καθώς και αναπλάσεις πλατειών και ενοποιήσεις οικοδομικών τετραγώνων με πεζοδρόμηση των ενδιάμεσων οδών. Δυστυχώς οι προτάσεις αυτές δεν συνοδεύονται από σχέδια, χρονοδιάγραμμα υλοποίησης, προϋπολογισμό ή Συγκοινωνιακές Μελέτες που να προάγουν την υλοποίησή τους. Ας μην ξεχνάμε ότι οι παρεμβάσεις στο οδικό δίκτυο απαιτούν τη συνεργασία του αρμόδιου υπουργείου Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων.

Πλήθος θεμάτων απουσιάζουν από το Πρόγραμμα: δεν προβλέπεται επέκταση του δικτύου Μετρό, ούτε η δημιουργία Μητροπολιτικού Φορέα για θέματα Αστικών Συγκοινωνιών, Κυκλοφορίας και Αστικού και Πολεοδομικού Σχεδιασμού. Καμία αναφορά στους αυτοκινητόδρομους του Υμηττού, τον Ελαιώνα (και το Mall), το Ελληνικό (πέρα από την ψευδή δήλωση για ιδιοκτησιακό πρόβλημα, ενώ όλος ο χώρος ανήκει στην Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου), τα ποτάμια, τα ρέματα, τα δάση, τη ρύπανση των υδροφόρων, την αγροτική παραγωγή της Αττικής. Οι δασικοί χάρτες ακόμη προβλέπονται !

«Με τα λόγια χτίζω ανώγια και κατώγια», λέει ο λαός μας. Αυτό είναι οι εξαγγελίες της κ. Μπιρμπίλη. Πάλι ωραία λόγια, χωρίς ουσιαστικές δεσμεύσεις, που αφήνουν πολλά θέματα σε ασάφεια. Κάτι σαν τις περσινές προεκλογικές εξαγγελίες της. Γιατί και πάλι για προεκλογικές εξαγγελίες πρόκειται, εν όψει των αυτοδιοικητικών εκλογών.

*Δρ αρχιτέκτων πολεοδόμος, συντονίστρια της Παναττικής Γραμματείας των Οικολόγων Πράσινων

Από λανθασμένη αφετηρία το πρόγραμμα «Αθήνα – Αττική 2014» | Άρθρα και Στήλες | Από την Ελευθεροτυπία

 

Σχετικά με την "πράσινη ανάπτυξη" και τις ΑΠΕ 28 Ιουλίου, 2010

Kείμενο της Ιωάννας Κοντούλη σχετικά με τις ΑΠΕ  που δημοσιεύθηκε στο ένθετο "εργασία" της εφημερίδας "ΕΘΝΟΣ"

normal_kontouli Η Ιωάννα Κοντούλη είναι μέλος της Πολιτικής Κίνησης Αθήνας και μέλος της Εκτ. Γραμματείας των ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ ΠΡΑΣΙΝΩΝ

“Το μεγαλύτερο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας αντιλαμβάνεται ως «πράσινη ανάπτυξη» την παραγωγή ενέργειας με εναλλακτικούς τρόπους «καθαρούς» με στόχο να καλυφθεί η ζήτηση όπως αυτή διαμορφώνεται στην υπερκαταναλωτική μας κοινωνία. Θα γίνω ίσως δυσάρεστη αλλά θα πρέπει να γνωρίζουμε όλοι ότι η πιο καθαρή ενέργεια τελικά είναι αυτή που δεν παράγεται και δεν ξοδεύεται. Η συνειδητοποίηση λοιπόν της παράλληλης αναγκαίας αλλαγής στο πρότυπο κατανάλωσης είναι εξίσου σημαντική, διαφορετικά όλο τον πλανήτη να γεμίσουμε ανεμογεννήτριες και φωτοβολταϊκά πάλι θα μιλάμε όπως αντιλαμβάνεσθε για μη βιώσιμα συστήματα.

Πιστεύω λοιπόν ότι ο βαθμός υιοθέτησης του όρου «πράσινη ανάπτυξη» από την ελληνική κοινωνία δεν είναι ικανοποιητικός και μάλιστα υποκρύπτει και πολλές «παρανοήσεις» τόσο ως προς τον όρο ανάπτυξη όσο και ως προς το τι νοούμε ως «πράσινη». Πράσινη λοιπόν ανάπτυξη είναι εκείνη που δεν μετράται μόνο με οικονομικά χαρακτηριστικά π.χ. ΑΕΠ αγνοώντας την κοινωνική και περιβαλλοντική διάσταση της ανάπτυξης. Είναι η ανάπτυξη που δεν δημιουργεί ανεργία και χαμηλόμισθους , κοινωνική αδικία , οικολογική καταστροφή περιοχών, κατασπατάληση πόρων , ενεργειακό αδιέξοδο. Είναι τελικά η ανάπτυξη εκείνη που παίρνει υπόψη της την φέρουσα ικανότητα μιας περιοχής, ενός τόπου , μιας χώρας του πλανήτη ολόκληρου και στοχεύει στην ευημερία του ανθρώπου και στην αρμονική του συνύπαρξη με την φύση. Για το σκοπό αυτό είναι αναγκαίο ένα άλλο κοινωνικό συμβόλαιο με διαφορετικές σχέσεις τόσο των ανθρώπων μεταξύ τους όσο και με την φύση.

Χρειάζονται λοιπόν μεγάλες κοινωνικές και πολιτικές συμμαχίες και πρωτοβουλίες προκειμένου ο πολίτης να αντιληφθεί ότι το σημερινό καταναλωτικό μοντέλο ανάπτυξης είναι παρελθόν και χρειάζεται η δική του καθημερινή συμβολή για τις μεγάλες αλλαγές που έχει ανάγκη η χώρα.

Είναι ανάγκη όλοι μας να αναλάβουμε αντίστοιχο μερίδιο ευθυνών τόσο η κυβέρνηση που έχει την μερίδα του λέοντος όσο και η κοινωνία των πολιτών.

Ο φιλόδοξος στόχος που έχει θέσει η Ευρωπαϊκή Ένωση του 20 – 20 – 20 και θεωρητικά έχει υιοθετήσει η Κυβέρνηση δηλαδή τη μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου κατά 20%, την αύξηση της ενεργειακής απόδοσης κατά 20% και την αύξηση της συμμετοχής των ΑΠΕ στη συνολική παραγωγή ενέργειας στο 20%, μέχρι το 2020 , είναι πολύ δύσκολο στην χώρα μας να τηρηθεί.

Παράλληλα το σχετικό νομοσχέδιο αν και έχει σε μεγάλο βαθμό θετική κατεύθυνση ως προς τους στόχους για την προώθηση της ανανεώσιμης ενέργειας στη χώρα μας από την άλλη δε δίνει συνολική λύση στα προβλήματα που εμποδίζουν την ανάπτυξή της,  ενώ δημιουργεί και νέα προβλήματα ακόμα και ως προς την προστασία του περιβάλλοντος. Πρέπει επιτέλους στην Ελλάδα να μιλήσουμε για το μοντέλο ανάπτυξης που θέλουμε και το κοινωνικό και περιβαλλοντικό ισοζύγιο που διαμορφώνεται.

Δεν έχουμε ακόμα στρατηγικό σχέδιο για την ενέργεια, δεν έχουν μελετηθεί ούτε τεχνολογικά, ούτε οικονομικά, οι επιπτώσεις από την απελευθέρωση της αγοράς και για τον πολίτη καταναλωτή και για τις επιχειρήσεις. Επίσης ο χαρακτήρας του μνημονίου με τους δανειστές μας δημιουργεί ένα ασφυκτικό περιβάλλον όπου επενδύσεις όπως αυτή του Αστακού προκρίνονται ως «πράσινες» ενώ σε καμία περίπτωση δεν ανταποκρίνονται σε καμιά είδους «πράσινη ανάπτυξη», αλλά είναι μια βρώμικη ανάπτυξη υποταγμένη σε λογικές μεγέθυνσης χωρίς όρους και κριτήρια.

Είναι εύλογη συνεπώς η ανησυχία ως προς το κατά πόσο το Υπουργείο Περιβάλλοντος διαθέτει την αποφασιστικότητα, αλλά και τις δυνατότητες να εφαρμόσει μια προωθητική πολιτική για τις ΑΠΕ έστω και στο πλαίσιο των στόχων που η ίδια θέτει.

Η επίτευξη των στόχων θα εξαρτηθεί κατά κύριο λόγο από τη συνέπεια που θα δείξει η κυβέρνηση τόσο στην εφαρμογή του ανανεωμένου πλαισίου, όσο και στη διαμόρφωση του μεγάλου αριθμού κανονιστικών διατάξεων που απαιτούνται.

Στόχος όμως θα πρέπει να είναι η εξοικονόμηση ενέργειας και παράλληλα η ανάπτυξη μονάδων παραγωγής ΑΠΕ πάντα προσαρμοσμένες στις δυνατότητες και στην φέρουσα ικανότητα του κάθε τόπου. Οι επενδύσεις αυτές σε συνδυασμό με δράσεις σε εργασίες περιβαλλοντικού προσανατολισμού μπορούν να οδηγήσουν σε περιφερειακά τοπικά οικονομικά μοντέλα. Μοντέλα που δημιουργούν νέες θέσεις εργασίας με βάση παραδοσιακές απασχολήσεις αλλά και νέα επαγγέλματα που θα προκύπτουν από τις οικολογικές και τεχνολογικές καινοτομίες βάζοντας τις βάσεις για μια οικολογική αλληλέγγυα συμμετοχική παραγωγή .

Ιωάννα Κοντούλη

μέλος της Εκτ. Γραμματείας των ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ ΠΡΑΣΙΝΩΝ”

 

Η μόλυνση του περιβάλλοντος προκαλεί εμφράγματα και εγκεφαλικά 26 Ιουλίου, 2010

Filed under: περιβάλλον,Αναδημοσιεύσεις — egpkath @ 10:54 πμ

 

Αναδημοσίευση από  TVXS.gr

13:14 – Κυρ 25/07/2010, tvxsteam

Βιομηχανία, παραγωγή ηλεκτρισμού και αυτοκίνητα προκαλούν εγκεφαλικά και εμφράγματα σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν για λογαριασμό του Αμερικανικού Καρδιολογικού Συλλόγου. Πρακτικά η μελέτη καταλήγει στο συμπέρασμα ότι οι άνθρωποι που ανήκουν στις ομάδες υψηλού κινδύνου θα πρέπει όσο μπορούν να αποφεύγουν να εισπνέουν το νέφος των πόλεων καθώς τα λεπτά σωματίδια από την καύση της βενζίνης του άνθρακα και του πετρελαίου είναι οι κύριοι υπεύθυνοι για το φράξιμο των αρτηριών.

Σύμφωνα με τη μελέτη, λίγες μέρες ή ακόμη και λίγες ώρες έκθεσης στην περιβαλλοντική μόλυνση είναι αρκετές για να αυξηθεί άμεσα ο καρδιαγγειακός κίνδυνος για έναν άνθρωπο που ανήκει στις ομάδες υψηλού κινδύνου αλλά ο οποίος υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσε να παραμείνει υγιής επί πολλά χρόνια.

Αρκετές σχετικές έρευνες Αμερικανών επιστημόνων έχουν δημοσιευτεί τα τελευταία έξι χρόνια και οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η μόλυνση συμβάλλει στο φράξιμο των αρτηριών και μπορεί να οδηγήσει σε πρόωρο θάνατο, ειδικά τα άτομα υψηλού κινδύνου. Σύμφωνα με τον ερευνητή που έτρεξε τη νέα μελέτη, Ρόμπερτ Μπρουκ, τα άτομα αυτά, ειδικά όταν εκτίθενται σε συνεχή και μεγάλη περιβαλλοντική μόλυνση πρέπει να περιορίζουν στο ελάχιστο τους άλλους παράγοντες κινδύνου, όπως την υψηλή χοληστερίνη, την πίεση, την παχυσαρκία και το κάπνισμα. Παράλληλα θα πρέπει να αποφεύγουν την έκθεση στο εξωτερικό περιβάλλον, ιδίως όταν υπάρχει έντονο κυκλοφοριακό πρόβλημα.

Η μόλυνση του περιβάλλοντος προκαλεί εμφράγματα και εγκεφαλικά | TVXS.gr